Opgelucht

“Opgelucht”.

Ruim 5 jaar geleden kocht ik, nadat ik ook ongeveer 5 jaar op de mountainbike door het Montferlandse bos de ATB route van Natuurmonumenten had gereden, mijn eerste racefiets. Ik ken mezelf goed genoeg om te zeggen dat ik geen prestaties met het wielrennen kan neer zetten. Voor mij persoonlijk staan sociaal en ontspannen fietsen centraal, al genietend van de omgeving. Heerlijk. Het geven van een Mindful Cycling Clinic speciaal voor wielrenners, met een knipoog naar de Tour de France, was voor mij daarom wel een dingetje. Hoe heb ik dit nu weer in mijn hoofd kunnen halen, gaan wielrennen met de meer fanatiekere fietsers, de racers. Wel houd ik er van om uit mijn comfort zone te komen, aha, dus zo werd het idee van de Tour d’Ans geboren.

Van te voren vraag ik me af of ik de deelnemers bij kan houden op de racefiets? Of ik ze wel voldoende kan bieden en dan voel ik best kriebels in mijn lijf.

Net voor ik thuis weg wil fietsen: heb ik alles bij me, check, telefoon voldoende opgeladen, check, meldt zich spontaan nog een deelneemster via whatsapp aan. Leuk, zeker kun jij aansluiten, tot zo. Als safe neem ik een fotograaf mee, die ook hard kan fietsen. Loslaten Ans, nu gewoon loslaten.

We vertrekken bij het startpunt van het NK wielrennen, dat in 2017 bij Specialized in ’s Heerenberg was. Ruim op tijd arriveert ook de eerste deelneemster in een shirt van de Marathon des Dollomites. Een week geleden had ik zelf de Passo Manghen gefietst, dus daar was meteen een leuke klik. Een andere deelneemster draagt een shirt van de Mont Ventoux en ook die berg heb ik beklommen. Dat deed ik weliswaar wandelend, vanwege een fietsongeluk, mijn wens is om deze berg zeker nog eens met de racefiets te beklimmen. Enkele deelnemers fietsen in clubverband, een fietst wedstrijden en veel kilometers per jaar. Als alle deelnemers zijn gearriveerd stellen we ons aan elkaar voor waarbij ik vraag om de verwachtingen van deze clinic. Enkele reacties: “Mijn vrouw heeft me opgegeven, zij wil graag dat ik mee doe”; “Ik adem altijd door de mond en die neusademhaling, die wil ik wel eens ervaren”; “hoe kan ik ontspannen op de fiets zitten?; “Wanneer ik juist wil ontspannen, lukt het gewoon niet. Misschien heb ik hier iets aan”.

Na enkele ademhalingstestjes, met erg uiteenlopende scores in deze groep, doen we een warming -up met de zonnegroet; een combinatie van meerdere Yoga oefeningen. We stappen op de fiets en na even lekker draaien, vraag ik de deelnemers om verschillende ademhalingsvormen te ervaren. Ook het voelen van je lichaam bij het omhoog fietsen komt aan bod. Waar zit je hartslag, hoe ging je ademhaling? En weer door met de focus op de zintuigen; wat voel, zie, hoor en ruik je. “Goh, ik zie gewoonlijk alleen de wielrenner voor me”, “jee, er zijn me nu al meer dingen opgevallen dan anders in een hele rit”, “als ik fiets, zie ik altijd heel veel, dat vind ik juist het leuke aan het fietsen”.

Beneden bij ’t Peeske kan diegene die wil een pleister voor op de mond krijgen. Je fietst dan alleen met neusademhaling naar boven. Dit kan met zich mee brengen dat je tijdelijk qua snelheid en kracht een stapje terug moet doen, om niet buiten adem te geraken. Iedereen wil dit wel eens ervaren en daarna gaat ieder in zijn eigen tempo naar boven de Peeskesbult op. Climbbybike geeft aan dat dit een klim is van 1 kilometer lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 4,1 %. (dit laatste is trouwens typisch Nederlands, een klim in tiende van percentages weergeven, maar dat terzijde)

Iedereen komt in zijn eigen tempo boven waar ik benieuwd ben naar de reacties. “ik ging goed, tot op een gegeven moment dat ik dacht dat ik te weinig lucht kreeg. Door even langzamer te gaan, kon ik weer doorademen en daarna kon ik weer in hetzelfde tempo door”; “ik ben nog nooit zo ontspannen boven gekomen, normaal zit ik altijd te puffen en hijgen. Dit voelde heel fijn”; “het is even wennen, maar het fietst heel ontspannen, heerlijk”.

Ontspannen fietsen we gezamenlijk de bult af en even later gaan we over op een: hoe voelen je spieren oefening. Met veel grotere weerstand over de klinkers gaan, om te ervaren hoe dat aan voelt. Mooi dat de ervaringen worden aangevuld met adviezen uit de groep. Hoe het makkelijker kan en ook dit een uitdaging wordt, om grenzen op te zoeken en te verleggen.

Op het laatst passen we alle geleerde technieken toe en fietsen we ieder in zijn eigen tempo terug naar het beginpunt. In dit gedeelte van de route zit nog een klimmetje en hoe mooi is het dan om enthousiaste en blije gezichten te zien. Met een body scan sluiten we af en op mijn vraag of deze Tour d’Ans aan de verwachtingen heeft voldaan, klinken “het ging beter dan ik had verwacht”, “deze ervaring neem ik zeker mee bij mijn volgende tochten”; “mooi, heerlijk, ontspannen, fijn”; “dit had ik niet verwacht, ik kon nu ontspannen naar boven fietsen, ik heb genoten”; “ dit smaakt naar meer, ik ga me aanmelden voor de cursus”.

Opgelucht, begin ik hierna aan mijn ritje terug naar huis en denk: fijn dat ik deze mensen heb kunnen laten snuiven aan Mindful Cycling in Montferland.